ISO 15118 Plug & Charge vs. karty RFID: Która metoda uwierzytelniania zdominuje rynek w 2026 roku?

ISO 15118 i RFID dotyczą powiązanych, lecz różnych aspektów uwierzytelniania przy ładowaniu pojazdów elektrycznych. ISO 15118 może umożliwiać kompatybilnemu pojazdowi i punktowi ładowania wymianę danych uwierzytelniających związanych z umową za pośrednictwem kabla ładującego. RFID pozwala czytnikowi przekazać identyfikator, który system zarządzania ładowaniem może powiązać z klientem, kierowcą, pojazdem lub zasadami obowiązującymi we flocie. Żadna z tych metod nie eliminuje potrzeby stosowania drugiej we wszystkich przypadkach.

Czego rzeczywiście wymagają przepisy UE

ISO 15118 określa komunikację między pojazdem elektrycznym a urządzeniami do ładowania. Wdrożenie Plug & Charge wykorzystuje certyfikaty i wspierające usługi systemu zaplecza, aby po podłączeniu kompatybilnego pojazdu można było uwierzytelnić jego umowę dotyczącą ładowania. Działanie tej funkcji zależy od kompatybilnych implementacji w pojeździe i ładowarce, dostarczenia certyfikatów, obsługi umowy oraz ustaleń handlowych między stronami.

Od 8 stycznia 2026 roku zmieniony załącznik techniczny do AFIR wymaga, aby ogólnodostępne punkty AC i DC dla elektrycznych pojazdów lekkich i ciężkich zainstalowane lub zmodernizowane od tej daty spełniały ze względu na interoperacyjność co najmniej wymagania części od 1 do 5 normy EN ISO 15118 (w tym normy EN ISO 15118-2:2016). Nie oznacza to obowiązku uruchomienia Plug & Charge w każdej publicznej ładowarce. Funkcje opcjonalne pozostają opcjonalne, a komercyjna usługa Plug & Charge nadal wymaga infrastruktury certyfikatów i usług systemu zaplecza współpracujących z punktem ładowania.

Gdzie RFID wciąż wygrywa

Uwierzytelnianie RFID nie znika. W kilku scenariuszach oddzielny fizyczny nośnik identyfikacyjny nadal może przynosić korzyści.

W przypadku pojazdów flotowych często trzeba przypisywać sesje do kierowców lub miejsc powstawania kosztów. Umowa Plug & Charge zapisana w pojeździe zazwyczaj identyfikuje umowę dotyczącą jego ładowania, natomiast kartę można przypisać do kierowcy lub jednostki organizacyjnej. Samo przypisanie nie zapewnia dokładnego raportowania: system zaplecza musi zachować powiązanie identyfikatora z użytkownikiem i w razie potrzeby łączyć je z danymi dotyczącymi sesji, pojazdu, lokalizacji i obowiązujących zasad.

Operatorzy wypożyczalni i usług car-sharingu również mogą preferować tymczasowy nośnik identyfikacyjny, gdy umowa przypisana do pojazdu pozostaje pod kontrolą operatora floty. To, czy najemca płaci bezpośrednio, czy operator floty obciąża go później kosztem sesji, zależy od sposobu organizacji usługi i ustaleń handlowych.

Starsze pojazdy elektryczne wyprodukowane przed powszechnym wdrożeniem ISO 15118 – w tym wiele aut wciąż objętych gwarancją i będących w aktywnej eksploatacji – nie posiadają funkcji Plug & Charge. Ich kierowcy będą potrzebować alternatywnych metod uwierzytelniania jeszcze przez wiele lat.

Podejście hybrydowe: obsługa obu rozwiązań

Operatorzy sieci ładowania planujący perspektywicznie wdrażają systemy obsługujące obie metody uwierzytelniania. Stacje obsługują Plug & Charge dla kompatybilnych pojazdów, zachowując jednocześnie czytniki RFID dla użytkowników flotowych, starszych pojazdów oraz dostępu gościnnego. To hybrydowe podejście maksymalizuje dostępność bez zmuszania użytkowników do korzystania wyłącznie z jednej metody uwierzytelniania.

Nakład pracy związany z wdrożeniem zależy od lokalizacji i sprzętu. Czytniki, oprogramowanie układowe, obsługę OCPP, udostępnianie identyfikatorów w systemie, usługi certyfikatów, systemy płatności i reguły systemu zaplecza trzeba przetestować łącznie. Utrzymanie RFID obok ISO 15118 może poszerzyć dostęp, ale operatorzy powinni potwierdzić koszty i interoperacyjność z dostawcami ładowarek i systemu zaplecza.

Kwestie bezpieczeństwa

Obie metody mają różne modele bezpieczeństwa. Plug & Charge opiera się na infrastrukturze klucza publicznego, certyfikatach oraz rozwiązaniach odpowiedzialnych za ich dostarczanie, przechowywanie, weryfikację i unieważnianie. Bezpieczeństwo tej metody zależy więc od czegoś więcej niż samej wymiany danych przez kabel ładujący.

Bezpieczeństwo RFID zależy od układu scalonego oraz od tego, co weryfikują czytnik i system zaplecza. Wiele sieci ładowania dokonuje autoryzacji wyłącznie na podstawie UID karty. W przypadku niektórych typów nośników identyfikator ten można skopiować, dlatego takiej autoryzacji nie należy przedstawiać jako równoważnej uwierzytelnianiu stosowanemu przy płatnościach zbliżeniowych. Karty identyfikacyjne 13,56 MHz wykorzystujące uwierzytelnianie AES mogą obsługiwać wzajemne uwierzytelnianie i ochronę danych aplikacji, ale mechanizmy te przynoszą korzyści tylko wtedy, gdy czytnik, system zarządzania kluczami i system zaplecza rzeczywiście z nich korzystają.

Oddzielny fizyczny nośnik identyfikacyjny może wprowadzać dodatkowy wymóg jego posiadania, ale wiąże się też z ryzykiem zgubienia, udostępniania innym osobom oraz problemami z unieważnianiem uprawnień. Operatorzy powinni dobierać zabezpieczenia na podstawie swojego modelu zagrożeń, zamiast zakładać, że którakolwiek metoda jest z natury bezpieczniejsza w każdym wdrożeniu.

Wybór odpowiedniego rozwiązania dla Twojej sieci

Jeśli zarządzasz ogólnodostępnymi stacjami ładowania w UE, najpierw ustal, które przepisy AFIR dotyczące płatności, danych i wymogów technicznych mają zastosowanie do każdego punktu. Nie traktuj zdolności obsługi ISO 15118 i uruchomienia komercyjnej usługi Plug & Charge jako tego samego wymagania zakupowego. Utrzymanie obsługi RFID może nadal służyć operatorom flot, wypożyczalniom, klientom umownym oraz kierowcom pojazdów bez kompatybilnej obsługi Plug & Charge.

W przypadku prywatnych lub przyzakładowych instalacji ładowania, które nie podlegają wymogom dotyczącym infrastruktury publicznej, przeanalizuj profil użytkowników. Garaże pracownicze obsługujące floty firmowe zyskują dzięki możliwości przypisywania użycia kart RFID do użytkowników. Obiekty handlowe dążące do maksymalnej wygody konsumentów mogą traktować Plug & Charge priorytetowo, a RFID jako rozwiązanie zapasowe.

Zamiast stawiać na jedną metodę, operatorzy mogą przetestować rozwiązanie łączące kilka mechanizmów pod kątem faktycznie obsługiwanych pojazdów, ładowarek, partnerów roamingowych i procesów rozliczeniowych.

Potrzebujesz pomocy we wdrożeniu rozwiązań ładowania obsługujących obie metody uwierzytelniania? Skontaktuj się z nami, aby poznać karty RFID, które uzupełnią Twoją infrastrukturę Plug & Charge.